خسته و عرق کرده از روی سینه‌ی بستایف روس بلند شدم. یاد سربازان روسی افتادم که شهریور ۱۳۲۰ درختان گردوی روستایمان را بریدند. یاد درختانی که دیگر نه گردویی داشتند و نه سایه‌ای. یاد اشغالی که کمر پدرم را شکست. یکدفعه صدای بلند گو مرا به خود آورد. گوینده سالن اسمم را به عنوان قهرمان المپیک و آقای دنیا در وزن چهارم اعلام کرد. حالا اولین ورزشکار ایرانی بودم که طلای المپیک را بدست آورده بودم.